niedziela, 16 września 2012

rozdział 30 .

~z perspektywy Dominiki~

Było już trochę po 24, ale nie mogłam zasnąć. A może raczej nie chciałam. Niedawno wróciliśmy z Lou do hotelu, wzięłam prysznic, a teraz czekałam na niego. Musiałam z nim w końcu porozmawiać. Wcześniej nie było okazji, a ostatnie wydarzenia nie dawały mi spokoju.
- skarbie, dlaczego ty jeszcze nie śpisz ? – Louis położył się obok mnie, pod kołdrą i się do mnie przytulił
- nie mogę zasnąć – popatrzyłam się w ciemne, gwieździste niebo za oknem
- no to o czym tyle myślisz ? – chłopak złożył ciepły pocałunek na moim ramieniu
- Lou ? – odwróciłam głowę w jego stronę
- tak kochanie ?
- możemy porozmawiać ?
- oczywiście, o każdej porze dnia i nocy – Tomlinson podniósł się i usadowił w pozycji siedzącej
- kilka dni przed wylotem tutaj, spotkałam kogoś w Londynie, oczywiście to nie było miłe spotkanie, ale ... – przerwałam i znów odwróciłam wzrok
- kto to był ? – chłopak spytał, a ja powoli nabrałam powietrza i je wypuściłam ze swoich płuc
- Natan
- czekaj, twój były ? a co on robi w Londynie ? – Louis bardzo się zdziwił
- przyleciał i .. chciał mnie przeprosić
- co, tak po prostu ?
- dasz wiarę co za idiota ... – lekko się zaśmiałam, ale po chwili uśmiech zszedł mi z twarzy – odbyliśmy długą rozmowę
- i co ? postanowiłaś coś po niej ?
- tak, wiem że nigdy nie wybaczę mu tego co mi zrobił, za bardzo mnie skrzywdził, a tym bardziej do niego nie wrócę. Kocham tylko Ciebie ;) – odwróciłam na niego wzrok i pogładziłam jego policzek swoją dłonią
- ja Ciebie też kocham, bardzo ;) – złączył nasze dłonie i splótł palce – ale boisz się czegoś, prawda ? widzę to w Twoich oczach
- to co myślę nie zmieni się nigdy, ale on zapowiedział, że nie odpuści tak łatwo. Boję się, bo po nim można spodziewać się wszystkiego
- nie pozwolę by Cię skrzywdził !
- myślę, że nie byłby do tego zdolny skoro chce mnie odzyskać. Bardziej boję się o to, co będzie jak wrócisz, jak nas znajdzie, jak gdzieś Cię spotka i będzie wiedział, że to z Tobą chcę spędzić swoje życie, a nie z nim
- kochanie, nie martw się ;) Nawet jeśli dojdzie do naszej konfrontacji, obiecuję Ci, że będę dzielnie o ciebie walczył i Cię bronił ;)
- jak już mówiłam boję się i mam nadzieję, że do żadnej konfrontacji nie dojdzie. On nic tym i tak nie osiągnie
- ale jak coś, będę przygotowany – lekko się zaśmiałam
- dziękuję Ci kochanie, jesteś wielki ;)
- to dlatego, że Cię kocham i że jesteś blisko mnie xd więc wygadałaś się i myślisz, że teraz już zaśniesz ? – Louis ciepło się uśmiechnął i pogładził mój policzek
- tak, dziękuję ;) – pocałowała go czule, położyliśmy się na poduszkach i po chwili zasnęłam wtulona w niego.

~z perspektywy Zayn’a~

Obudziłem się w niezbyt dobrym nastroju. Niby coś wyjaśniłem sobie wczoraj z Kate, ale w głębi duszy wiem, że ją oszukuję mówiąc, że nic się nie dzieje i wszystko jest ok. Dziewczyna nadal spała, a ja nie mogłem tak spokojnie obok niej leżeć. Wyszedłem z pokoju i poszedłem zapalić. Ze stresu, albo z tego złego nastroju, sam nie wiem, wypaliłem 3 papierosy pod rząd. Miałem nadzieję, że się trochę uspokoję, ale to nic nie dało. Wracając do pokoju, minąłem na schodach Beatę i Karolinę
- i jak się czujesz ? lepiej ? – zapytałem młodszej z nich
- tak, jest lepiej niż wczoraj ;) – lekko się uśmiechnęła
- to dobrze ;)
- ale to tylko dzięki Tobie ;)
- dziękuję za wyróżnienie xd
- zasługujesz na to ;) – dziewczyna uśmiechnęła się do mnie ciepło i poszła do swojego pokoju.
Ja też wróciłem do siebie, Kate już nie spała ale wydawała się jakaś nieswoja, tak jakby nie chciała ze mną w ogóle rozmawiać. Przygotowaliśmy się w ciszy i po 20 minutach zeszliśmy na dół do reszty znajomych. Dziś nie zaplanowaliśmy nic szczególnego. Mieliśmy po prostu zabrać dziewczyna na miasto, na jakieś zakupy czy co tam będą chciały. Szliśmy wszyscy razem, ale ja razem z Harry’m i Beatą szliśmy bliżej Karoliny, żartowaliśmy i ciągle się śmialiśmy. Chcieliśmy żeby dobry humor jej nie opuszczał, natomiast Kate szła rozmawiając z Danielle. Wydawało mi się, że tylko udaje zadowoloną z tego wszystkiego. Jej wyjście z nami trwało tylko godzinę. Po niej odciągnęła mnie na bok i poprosiła o powrót do hotelu. Nie wiedziałem o co jej chodzi, ale się zgodziłem.
- co się stało ? dlaczego tak szybko zrezygnowałaś z wyjścia z resztą ?
- chciałam jak najszybciej porozmawiać.
- a nie mogłaś poczekać do wieczora ?
- chciałam to załatwić jeszcze dziś do południa
- no więc o co chodzi ?
- przemyślałam wszystko i stwierdzam, że nie ma sensu tego wszystkiego ciągnąć dalej
- ale co ? o czym ty mówisz ?
- o nas ! to nie ma sensu, lepiej rozstańmy się teraz, w przyjaźni niż potem, gdy będziemy żałować jeszcze bardziej, że byliśmy ze sobą. Między nami nie ma już tego, co na początku. Poza tym ty czujesz coś więcej do kogoś innego, a ja nie chce stać na drodze do Twojego szczęścia. Będę wspominać czas spędzony z Tobą bardzo dobrze, było cudownie. Mam nadzieję, że ty też dobrze to zapamiętasz – podeszła do mnie i mnie przytuliła – dziękuję Ci za wszystko – kompletnie nie wiedziałem, co mam jej powiedzieć
- ale ... jak ty sobie to teraz wyobrażasz ? dziewczyny jeszcze nie wracają do Londynu
- wiem ;) wszystko sprawdziłam, za 3 godziny mam samolot
- jesteś pewna tego, co robisz ?
- oczywiście ;) tak będzie lepiej dla wszystkich – dziewczyna podeszła do walizki i zaczęła się pakować. Po półgodzinie była już gotowa do wyjazdu na lotnisko
- jechać z Tobą ?
- nie trzeba ;) taksówka już czeka
- ja przepraszam Cię, że to tak wszystko się potoczyło. Nie tak miało być
- ok, nie musisz przepraszać, nie jestem zła . w końcu nie wszystko jest wieczne
- ok. cieszę się, że chociaż rozstajemy się w zgodzie ;) bez żądnych kłótni, rzucania przedmiotów itd.
- tak, ja też ;) dziękuję Ci jeszcze raz za wszystko – przytuliła mnie po raz kolejny i pocałowała w policzek przed wyjściem. Po chwili znalazła się już na dole hotelu. Stałem na balkonie i obserwowałem jak wchodzi do taksówki, na koniec pomachała mi z dołu i odjechała. Nie chciałem, żeby to wszystko tak wyglądało, ale teraz już wiem, że byłem z nią tylko by zapomnieć o Karolinie. Jak widać, nie udało się. Położyłem się na chwilę na łóżko, by o niczym nie myśleć. Nawet nie wiem kiedy zasnąłem na 2 godziny. Gdy się obudziłem było po 15. Postanowiłem zejść na dół do baru, wypić coś mocniejszego. Ku mojemu zaskoczeniu siedziała tam Karolina
- a od kiedy to niepełnoletnim sprzedają alkohol ? – zaśmiałem się i usiadłem obok niej
- ciiiiiii ! – też się zaśmiała – w sumie to sama się temu dziwię xd czy aż tak staro wyglądam ?
- ależ skąd ;) wyglądasz idealnie ;d – dziewczyna uśmiechnęła się speszona
- dzięki ;)
- a co ty tu w ogóle robisz ? wróciliście już ? mam nadzieję, że nie wróciłaś sama, żeby zapijać swoje smutki
- nie, ależ skąd. Pogodziłam się z tym, że tak to się skończyło. Nie ma co rozpaczać nad rozlanym mlekiem. Teraz chyba tak z nudów tu przyszłam, nie wszyscy wrócili, tylko ja, Beata, Harry, Louis i Dominika. Reszta poszła do jakiejś knajpki z Justin’em Bieber’em xd spotkaliśmy do na ulicach LA, powiem Ci, że fajny facet z niego
- miałem okazję go poznać i twierdzę to samo ;) i cieszę się, że Ci przeszło ;) nie warto by było zaprzątać sobie głowy tym idiotom
- dokładnie ;)
Zamówiłem jednego drinka i prowadziłem z dziewczyną dość obfitą konwersację. Zwykła rozmowa, a dawała mi tyle uśmiechu i radości. Byłem zdziwiony, że tak szybko zapomniałem o sprawie z Kate, ale w sumie to chyba lepiej. Zaprzestaliśmy tylko na jednej szklance drinka, ale rozmowę toczyliśmy dalej. Po godzinie postanowiliśmy wrócić na górę.
- a może wejdziesz do mnie ? posiedzimy jeszcze trochę, Beata na pewno jest u Harry’ego
- no skoro nalegasz – radośnie się uśmiechnąłem i wszedłem za nią do pokoju. Dziewczyna usiadła na łóżku, ale po chwili się na nim położyła. Przez moment nie wiedziałem co robić, ale usiadłem obok niej
- wiesz .. - zaczęła – zastanawiam się, co by było gdybym została z tym wszystkim sama. Czy pozbierałabym się tak szybko do kupy, to dzięki wam miałam tak ogromną siłę w sobie ;) – uśmiech nie schodził jej z twarzy, wyglądała tak ślicznie, nie mogłem oderwać od niej wzroku
- wszystko byłoby ok. na pewno trochę ci pomogliśmy, ale gdybyś nie miała czegoś takiego mocnego w sobie, to nic by Ci nie pomogło. Największy udział w tym samym masz ty ;)
- tak tylko mówisz ;p
- mówię prawdę, uwierz – położyłem się obok, podbierając głowę na łokciu,  by być bliżej niej i widzieć te jej radosne oczy
- no ok ;) ale i tak dziękuję ;p
- nie ma za co ;) – przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, nie wiedziałem czy to się dzieje naprawdę czy to tylko sen. W jej oczach było coś takiego innego, fajnego, magicznego ... miłość ? czy to nie za wcześnie ? zacząłem powoli się do niej przybliżać, by po chwili złożyć na jej ciepłych ustach, czuły pocałunek. Nareszcie czułem się spełniony, dziewczyna przez chwilę go odwzajemniła, gdy nagle oderwała się ode mnie i pobiegła do łazienki – Karolina, co się stało ? czy zrobiłem coś nie tak ? – spytałem podchodząc do drzwi. Słyszałem jak oparła się o nie i zjechała po nich w dół
- jeszcze się pytasz ? przecież właśnie ... właśnie w pewnym sensie zdradziłem Kate
- wcale nie .
- jak nie, przecież mnie pocałowałeś
- nie zdradziłem jej, Kate nie jest już moją dziewczyną, rozstaliśmy się, jakieś ponad pół godziny temu miała samolot powrotny do Londynu
- a więc mnie wykorzystałeś ! – mówiła z lekką złością w głosie – teraz ty szukasz ukojenia, bo dziewczyna Cię rzuciła
- nie, to nie tak. Źle to interpretujesz. Rozstaliśmy się w zgodzie, nie że ona mnie rzuciła. Stwierdziliśmy, że tak będzie lepiej, bo ... ona widziała, że nic do niej nie czuję. I nie szukam ukojenia, a tym bardziej nie chciałem Cię do niczego wykorzystać
- tak ? no to jak mi to wszystko wyjaśnisz – wziąłem głęboki oddech, oparłem się o drzwi i też zjechałem po nich w dół siadając na podłodze
- odkąd pierwszy raz Cię zobaczyłem, nie mogłem przestać o tobie myśleć. Gdy przyjechałaś do Londynu z siostrą, byłem tak szczęśliwy jak nigdy dotąd, ale dobił mnie fakt, że masz chłopaka i prawdopodobnie nigdy nie będziesz moja. Wtedy na urodzinach Dominiki trochę się upiłem, potem był ten felerny wypadek i natrafiła się Kate. Zacząłem się z nią spotykać, by choć trochę o Tobie zapomnieć i jak najmniej widywać Cię w domu, ale to nic nie dało, nadal o Tobie myślałem, jednak przebywanie z nią również dawało mi jakąś przyjemność i poprosiłem ją o chodzenie, by mieć kogoś przy sobie i załagodzić trochę ból. Było wszystko ok, dopóki nie okazało się, że chłopak Cię rzucił. Wszystko do mnie wróciło i karciłem się dlaczego akurat teraz nie jestem sam, teraz gdy ty mogłabyś być nareszcie moja. Kate wszystko to zauważyła, powiedziała że nie chce stać mi na drodze do prawdziwego szczęścia i rozstaliśmy się w przyjaźni i ot to cała historia – zamilknąłem na chwilę – a i jeszcze jedno, Karolina, kocham Cię – odpowiedziała mi głucha cisza, przestraszyłem się, że dziewczyna mogła zrobić coś głupiego, gdy ja opowiadałem, jednak na szczęście usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi. Podniosłem się z podłogi i stanąłem przed nią. Była cała rozmazana i zapłakana
- czy to wszystko co mówisz to jest prawda ? – zapytała patrząc w podłogę
- oczywiście, najprawdziwsza prawda ;) – chwyciłem ją za obie dłonie – kocham Cię i nic tego nie zmieni  - ona lekko się uśmiechnęła
- wiesz, wtedy gdy mnie pocieszałeś po rozstaniu tak sobie pomyślałam, że mieć kogoś takiego jak ty to skarb. Zastanawiam się, co w tym parku było takiego, co spełnia życzenia cierpiących osób
- nie wiem ;) a może to po prostu przeznaczenie – zaśmiałem się i otarłem jej mokre policzki
- może ;) albo czytasz w moich myślach ;>
- chyba nie mam takiego daru xd
- ale masz wiele innych – dziewczyna lekko się zaśmiała, a po chwili nasze usta złączyły się w namiętnym pocałunku – ja Ciebie też kocham, Zayn <3
To była najszczęśliwsza chwila w moim życiu, objąłem ją, podniosłem i zacząłem obracać wokół własnej osi.
- to jak, mówimy teraz reszcie o nas ? ;>
- może później ;) nie chce mi się teraz nigdzie iść ;p
- ok ;d mi to pasuje ;p
Położyliśmy się na łóżku, dziewczyna wtuliła się we mnie i rozmawialiśmy o wszystkim co nam akurat przyszło do głowy

~z perspektywy Dominiki~

Punkt 19 znaleźliśmy się z Lou, Beatą, Harry’m, Zayn’em i Karoliną na dole na kolacji. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy, gdy pojawiła się reszta naszych przyjaciół
- i jak było na spotkaniu z Justin’em ? – zapytał Louis
- spoko ;) gdyby to, że Niall’owi nie zamykała się buzia przez cały czas – zaśmiała się Paulina
- nie dał dojść do słowa nikomu – dodał Liam – ja może odezwałem się 2 razy, a dziewczyny w ogóle
- cały Niall – zaśmiałam się
- a ominęło nas tu coś ? – zapytał Horan
- nie, raczej nie. Siedzieliśmy przez cały czas w hotelu
- znaczy – zaczął Zayn. wszyscy popatrzyliśmy w jego stronę, on natomiast patrzył na Karolinę, która się uśmiechała – bo my jesteśmy razem
Nastała nagle cisza, wszyscy przyglądaliśmy się im w skupieniu, pierwszy głos zabrał Harry
- no ! ja wiedziałem, że tak w końcu musi być ! nareszcie mogę życzyć Wam szczęścia ;d
- wiedziałeś coś, Harry ? -  spytała go Beata
- domyślałem się, gdy przyjechałyście do Londynu. Zayn dziwnie się wtedy zachowywał
- nie no to jest wspaniała informacja – zaczął Liam – ale przecież jeszcze rano byłeś z Kate. Gdzie ona wgl jest ?
- od jakiegoś czasu domyślała się wszystkiego. Dziś po prostu powiedziała, że nie chce stać na drodze mojemu szczęściu. Rozstaliśmy się w zgodzie i wróciła do Londynu
- wszyscy gratulujemy ;D – zaśmiałam się – ale w sumie ja niczego nigdy nie zauważyłam. Nie spodziewałam się, że moglibyście być razem ;d
- no widzisz ;) los spłata różne figle ;)
Nasza dyskusja rozwinęła się. Uśmiech i szczęście nie schodziło z niczyjej twarzy. Brakowało tylko tego, by Beata i Harry byli razem, ale nie trzeba się przecież tak śpieszyć. Po skończonej kolacji postanowiliśmy wybrać się wszyscy do kina. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że to będzie horror. Szliśmy uliczkami, wygłupiając się. Oczywiście nie obyło się bez wszędobylskich paparazzi. Szli drugą stroną ulicy i robili miliony zdjęć
- coś czuję, że znajdziemy się jutro na okładce jakiejś „gazety” – zaśmiał się Louis i zrobił cudzysłów w powietrzu
- miałeś już taką okazję przecież sporo razy ;d nie będzie Ci to chyba przeszkadzać kolejny ;p
- zależy co napiszą ;d mam nadzieję, że będziemy mogli się pośmiać z tych debili XD – wszyscy wybuchliśmy śmiechem
Chwilę później byliśmy już pod kinem. Mimo wybranego gatunku filmu, śmialiśmy się na nim, bo nie był kompletnie przerażający xd potem wracaliśmy do hotelu, było już ciemno, a uliczki w Los Angeles wyglądały tak magicznie, przez swoje oświetlenia. Zatrzymaliśmy się w parku, usiedliśmy na ławkach i próbowaliśmy jak najlepiej zatrzymać w sobie te cudowne chwile.
_________

piosenka na dziś - KISS ME SLOWLY < 3
nareszcie udało mi się dodać rozdział trzydziesty < 3
przepraszam, za taką przerwę ale niestety już tak będzie ;) 
CZYTASZ = KOMENTUJESZ

niedziela, 26 sierpnia 2012

rozdział 29 .

~z perspektywy Dominiki~

Obudziłam się rano cała w skowronkach, odwróciłam się na drugi bok, żeby przytulić się do mojego ukochanego chłopaka, ale napotkałam ręką tylko pościel i puste miejsce. W tym samym momencie usłyszałam odgłosy z łazienki, więc domyśliłam się, że Louis tam jest. Przeciągnęłam się lekko i jeszcze na chwilę wtuliłam w jego poduszkę. Wiedziałam jednak, że trzeba wstać i zwlec się na dół na śniadanie. Zanim jednak to zrobiłam, Lou wyszedł i przywitał się ze mną czułym pocałunkiem, informując mnie od razu, że śniadanie zaraz do nas zawita. Nim się obejrzeliśmy obsługa hotelowa zapukała do drzwi. Tomlinson przejął tacę ze śniadaniem i postawił ją przede mną .
- nie ma to jak niespodzianki z samego rana ;) – zaśmiałam się – przygotowaliście jeszcze coś ciekawego na dziś ?
- tak, mamy coś fajnego ;) ale nie pytaj, bo i tak Ci nie opowiem ;D
- ej no ! to nie fair xd – walnęłam go poduszką, on odpowiedział tylko wystawieniem języka
Zjedliśmy śniadanie, na szczęście niczego nie brudząc, tak jak to miało już kiedyś miejsce xd Wstałam z łóżka i zaczęłam szukać czegoś odpowiedniego do ubrania. Było kilka minut po 9, a słońce świeciło bardzo mocno, jakby było samo południe. Przyzwyczaiłam się już do tej „wspaniałej” londyńskiej pogody, a tutaj było zupełnie inaczej. Ubrałam krótkie spodenki i bluzkę na ramiączkach, oraz kilka dodatków.
- wiesz co Lou, boję się o Beatę i Harry’ego
- ale w jakim sensie ?
- że oni po tym wszystkim się nie dogadają. Albo w ogóle będą chcieli uniknąć jakiejkolwiek rozmowy ze sobą. Nie, tak być nie może. Przecież oni pasują do siebie jak mało kto. Chyba, że tylko ja tak uważam
- nie, myślę to samo ;) między nimi iskrzy od samego początku, od incydentu na lotnisku ;) jak znajdę dziś czas to pogadam z nim.
- tak, Beata mi o tym opowiadała ;) zresztą bardzo ciekawa historia, nie wiedziałam że ona tak potrafi spanikować xd ja też z nią pogadam, pewnie czuje się strasznie po tym co wczoraj widziała, bo nie wie do końca jaka była prawda.
- mam nadzieję, że dziś ich humory nie zepsują nam zabawy i atmosfery ;)
- Oby. Trzeba się będzie jakoś rozdzielić i zabawić ich osobno, żeby nie było takiej ciszy z ich strony ;)

~z perspektywy Karoliny~

Kilka minut temu zjadłam śniadanie i wróciłam do pokoju, żeby zadzwonić do mojego chłopaka. Z samego rana miałam kilka nieodebranych połączeń. Chciał się do mnie dodzwonić, ale nie wiedział, że jestem w Los Angeles. U niego w Polsce był dzień, podczas gdy tu był środek nocy. Wybrałam jego numer i odczekałam 3 sygnały zanim odebrał.
- hej kochanie, co u ciebie słychać ? ;)
- wszystko ok. Dlaczego nie odbierałaś telefonu ? Dzwoniłem chyba z 10 razy.
- tak, wiem. Niedawno wstałam
- jak to ? przecież w Londynie jest teraz po 17
- nie, tu gdzie jestem jest po 9 rano
- nie rób ze mnie ...
- nie jestem w Londynie ! – wtrąciłam w pół zdania
- ... głupka – zamilknął na chwilę – co ? no to gdzie ty do cholery jesteś ?
- w Ameryce, a dokładnie w Los Angeles
- i kiedy zamierzałaś mi to powiedzieć ? – mówił już z wyczuwalną wściekłością w głosie
- no dziś. Jestem tu od wczoraj, a wczoraj nie rozmawialiśmy ze sobą
- powiedz mi, co ty tam w ogóle robisz ?
- no znajomi Dominiki nas zaprosili na kilka dni
- i co ? i ty od razu lecisz do jakichś obcych facetów ?
- nie są obcy, to moi przyjaciele. Zresztą to oni za to wszystko zapłacili
- przyjaciele powiadasz? Z wszystkimi się już przespałaś czy Ci się to jeszcze nie udało ?
- co ? O czym ty do mnie mówisz ? To takie zdanie masz o mnie ?
- nie ważne. Z nami koniec !
- co takiego ?! – oczy pomału zaczęły zachodzić mi mgłą
- to co słyszałaś ! Zrywam z Tobą
- ale .. ?
- to nie ma sensu. Okłamujesz mnie, a i tak od dawna się nie dogadujemy i kłócimy. Tak będzie lepiej, to koniec. Cześć – mój chłopak, znaczy już „były” rozłączył się, zanim zdążyłam cokolwiek mu wyjaśnić. Położyłam się na łóżku ze łzami w oczach. Beata zajmowała właśnie łazienkę. Wiem, że za chwilę mieliśmy gdzieś wychodzić, ale teraz najmniej mnie to interesowało. Zabrałam tylko swój telefon i wybiegłam z pokoju, trzaskając drzwiami z całej siły

~z perspektywy Zayn’a~

- kochanie, ileż można siedzieć w łazience ? – usłyszałem głos Kate, była już troszkę poirytowana, bo rzeczywiście dłuższą chwilę już tam siedziałem
- już idę, chwilka xd – poprawiłem ostatni raz grzywkę i wyszedłem z łazienki
- siedzisz tam dłużej nic niektóre dziewczyny ;p
- no cóż, trudno xd – pocałowałem ją i dziewczyna weszła do łazienki
Chwilę później usłyszałem jakiś huk na korytarzu, otworzyłem drzwi i wyszedłem by zobaczyć co się dzieje. Ujrzałem Karolinę zbiegającą po schodach, płakała. Nie zważając na nic szybko ruszyłem za nią. Dogoniłem ją w parku, po drugiej stronie ulicy i chwyciłem za rękę odwracając w moją stronę
- ej, co się stało ? dlaczego płaczesz ?
- puszczaj mnie, zostaw ! – krzyczała przez łzy i wyrwała się z mojego uścisku
-spokojnie, nie płacz ! co się stało ? – dziewczyna chodziła w kółko, nie mogła wydusić z siebie słowa. Położyłem dłonie na jej ramionach i spojrzałem w jego oczy pełne smutku i zawodu – oddychaj powoli. Powiesz mi co się dzieje ? chcę Ci pomóc – dziewczyna otarła szybko jedną ręką policzek
-co się stało ? – zaczęła pociągając nosem – co się stało . zostawił mnie, rozumiesz ? tak po prostu ze mną zerwał ! i to jeszcze przez telefon ! przez te-le-fon ! -  ostatnie słowa wypowiadała, uderzając pięściami w moją klatkę piersiową, nie powstrzymywałem jej, wiedziałem, że w takiej chwili musi wyrzucić z siebie wszystkie złe emocje. Po chwili płakała jak małe dziecko, przytuliłem ją mocno do siebie, ona się wtuliła i płakała w mój rękaw. Gładziłem dłonią jej plecy
- na pewno wszystko się ułoży, zobaczysz .
- nic się nie ułoży – oderwała się ode mnie i usiadła na pobliskiej ławce – od dawna wszystko się sypało, miałam nadzieję, że przerwa nam dobrze zrobi, ale nie myślałam, że tak to się wszystko skończy
- przepraszam, że to mówię, ale twój chłopak to kompletny kretyn, idiota, cham i prostak ! Nie rozumiem jak tak można postąpić z dziewczyną. A powiedział Ci chociaż dlaczego się z Tobą rozstaje ?
- twierdził, że go oszukuję, podczas gdy ja nie wiem o co mu chodzi
- dupek !
- Zayn ! ja wiem, że może on nie jest święty, ale błagam, przestań tak o nim mówić
- przepraszam, ale nie broń go po tym co Ci zrobił. Zasługujesz na kogoś lepszego
- to będzie teraz trudne ...
- jeśli się postarasz, to nie ;) musisz tylko uwierzyć, że dasz radę to przetrwać i nikt Ci nie podskoczy xd – dziewczyna lekko się uśmiechnęła. Nareszcie cień jakiejś nadziei pojawił się na jej twarzy
- dziękuję Ci ;) wywalam swoje żale i pewnie wyglądam jak zombie cała rozmazana, a ty mi pomagasz – zaczęła ocierać swoje mokre policzki
- naprawdę nie ma za co, lubię pomagać innych ;) a w szczególności przyjaciołom
- dziękuję jeszcze raz – Karolina mocno się do mnie przytuliła, a ja odwzajemniłem uścisk

~z perspektywy Kate~

Wyszłam z łazienki, ale Zayn’a nie było w pokoju. Telefon zostawił na łóżku, więc pomyślałam, że poszedł do któregoś z chłopaków. Chyba jestem typem osoby, która za bardzo się przejmuje, bo po 5 minutach już się zamartwiałam. Zapukałam do każdego pokoju, ale Malika u nikogo nie było. Wróciłam do naszego pokoju i wyszłam na balkon, zobaczyć czy nie stoi gdzieś na zewnątrz z papierosem w ręce. Jednak go nie było, przeniosłam swoje oczy na park, było tam niewiele ludzi, w sumie było trochę za gorąco. Moją uwagę przykuła para, która się przytulała. Dopiero po chwili zorientowałam się, że to Zayn z jakąś dziewczyną. Siedziała tyłem, więc jej nie poznałam. Po chwili wstali i zobaczyłam z nim Karolinę. Ruszyli w stronę hotelu, wybiegłam pośpiesznie z pokoju i w szybkim tempie znalazłam się przed hotelem
- Zayn, możesz mi łaskawie wytłumaczyć co to ma znaczyć ?
- co, co ma znaczyć ? – zapytał uśmiechając się i bezczelnie na moich oczach obejmował ją na wysokości ramienia
- no to ? – zakreślałam w powietrzu kółka wskazując na nich
- aa, z Karoliną zerwał chłopak i potrzebowała się komuś wygadać
- i akurat wybrała sobie ciebie ? a może sam się zgłosiłeś na ochotnika ?
- nie. Tak jakoś wyszło
- to może ja pójdę – Karolina zdjęła dłoń Zayn’a ze swojego ramienia i wyminęła nas idąc do hotelu
- tak, tak będzie lepiej  - odprowadziłam ją wzrokiem
- Kate, co ty wyprawiasz ?
- Zayn, weź mnie nie oszukuj. Ja chyba wiem o co w tym wszystkim chodzi.
- o co, bo ja nie wiem ?
- nie wygłupiaj się. Dobrze widzę jak się zachowujesz przy niej. Czujesz coś do Karoliny, prawda ?
- skąd Ci to przyszło do głowy ?
- ja to wiem. Takie rzeczy widać na kilometr. Ja ... ja przepraszam i dziękuję Ci równocześnie za wszystko. Nie będę stała Ci na drodze do prawdziwego szczęścia
- nie mów tak ! porozmawiajmy spokojnie, bo podejmujesz pochopne decyzje – Malik chwycił moją dłoń – daj mi wszystko wyjaśnić, ok ?
- no dobra – odparłam z bezradnością w głosie i wróciliśmy do pokoju

~z perspektywy Liam’a~

- zastanawiam się czy wszyscy stawią się na czas ;) – zaśmiałem się do Danielle
- spokojnie ;) kilka minut spóźnienia to nie będzie żadna tragedia ;)
- w zaistniałej sytuacji, że jesteśmy tu, to masz rację ;p
Posiedzieliśmy jeszcze chwilę razem i wyszliśmy 2 minuty po umówionym czasie. Wiedziałem , że nikogo jeszcze nie będzie i nie myliłem się. Po chwili pojawił się Louis i Dominika, a zaraz za nimi Niall z Pauliną. Staliśmy tak kilka minut, ale nikt się nie pojawiał. Zapukałem do pokoju Zayn’a, Louis do Harry’ego, a Dominika do Beaty i Karoliny. chłopak otworzył mi
- idziecie ? bo już trochę na was czekamy
- o jezu, sorry xd zagadaliśmy się trochę ;) tak, idziemy – zabrali jakieś rzeczy i wyszli do nas
- Harry powiedział, że nie idzie
- dlaczego ?
- twierdzi, że się źle czuje. Wiem że oszukuje, ale myślę, że go nie przekonamy
- dziewczyny też nie idą
- a tym co odbiło ?
- z tego co Beata mi zdążyła powiedzieć, to Karolina dość mocno pokłóciła się z chłopakiem, możliwe że nawet ze sobą zerwali. Więc pewnie nie ma nastroju iść, siostra z nią zostanie
- no cóż, szkoda. Trochę stracą z tego dnia, ale w sumie to ich wybór ;) my jedziemy
Zeszliśmy na dół, czekał na nas już samochód i zawiózł do zaplanowanego miejsca.

~z perspektywy Harry’ego~

Wszyscy sobie pojechali, a ja zostałem sam. Nie miałem ochoty włóczyć się z tymi szczęśliwymi moimi przyjaciółmi. Przesiedziałem z 4 godziny w pokoju na rozmyślaniu o paru ważnych rzeczach. Zszedłem popołudniu ma obiad, ale nie spodziewałem się, że spotkam tam Beatę i Karolinę. Podszedłem do ich stolika i zapytałem
- hej ;) a wy nie pojechałyście z resztą ?
- nie ;) można powiedzieć, że coś nam wypadło. A ty co tu robisz ?
- jakoś źle się czułem i nie miałem nastroju
- aha
- mogę się do was przysiąść ?
- pewnie ;)
Zjedliśmy obiad w zupełnej ciszy. Dziewczyny już odchodziły od stołu, ale zatrzymałem jedną z nich
- Beata, możemy potem porozmawiać ?
- myślę, że tak ;)
- to za 5 minut pod moim pokojem, zaraz tam pójdę.
- ok ;) – siostry odeszły, a ja dokończyłem drugie danie i pobiegłem na górę.
- wejdź ;) – wpuściłem dziewczynę do środka, ogarniając z wierzchu to co się dało, miałem bałagan, a nie spodziewałem się jej tu wcześniej.
- o czym chcesz ze mną pogadać ? – usiadła na jedynym wolnym i niezagraconym miejscu na moim łóżku
- o wczorajszym dniu. Chciałbym Cię przeprosić, za to co się wydarzyło
- nie musisz, nic się przecież takiego nie stało
- jak nie. Na pewno jesteś zła, że ... to zrobiłem. Że całowałem się z jakąś obcą dziewczyną
- nie, nie jestem. Przecież nie jesteśmy razem, więc dlaczego miałabym się złościć
- no nie wiem, może że mnie ... lubisz ?
- no dobra, było mi trochę przykro i tyle
- bo ... ?
- no ok, powiem Ci w końcu. Po twoim wyjeździe zaświtało mi w głowie coś takiego, że może mogłoby się nam udać, że coś mogłoby być miedzy nami :( - dziewczyna posmutniała i spuściła głowę – ale to tylko moje chore urojenia
- nie mów tak. Nawet nie wiesz jak się cieszę, że to powiedziałaś, od dawna chciałem coś takiego usłyszeć – usiadłem obok niej, zwalając moje ciuchy z łóżka
- ale to nie znaczy, że teraz wpadnę Ci w ramiona, ty mnie pocałujesz i zostaniemy od razu szczęśliwą parą
- to co innego mam zrobić ? – dziewczyna lekko się zaśmiała
- nie wiem xd ale to będzie długa droga ;)
- jestem na to przygotowany ;) czyli między nami jest wszystko ok ? już nie będzie tak jak dziś przy śniadaniu czy nawet wczoraj, że w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy
- tak, jest ok ;) myślę, że nawet innych by to wkurzało, więc cieszę się, że pogadaliśmy już dziś ;)
- tak, ja też ;d i nie żebym się jeszcze jakoś tłumaczył, ale ja byłem wczoraj dość pijany, robiłem to nieświadomie, Louis mówił, że ta laska wyglądała na kompletnie trzeźwią, a to ona przynosiła drinki, więc chyba zrobiła to specjalnie
- cóż, jesteś gwiazdą, byłeś na zwykłej imprezie. Pewnie połowa dziewczyn tam chciała wykorzystać ten fakt ;)
- całkiem możliwe ;d a wracając do tego, co mówiłaś przedtem ..
- nie, nie możesz mnie pocałować – pogroziła mi palcem i zaśmiała się
- tak myślałem, więc chciałem tylko zapytać o przytulenie ;d
- no, to ewentualnie mogę zrobić ;p – Beata przytuliła się do mnie, a ja mocno ją objąłem
- dziękuję, dziękuję ci za wszystko ;) że dajesz mi tą szansę ;p
- spoko ;) a ja proszę. Nie zmarnuj jej ;)
- nie zrobię tego ;] nie mógłbym ;p – dziewczyna oderwała się ode mnie, uśmiechnęła się nieśmiało. Po chwili wstała, pożegnała się i opuściła mój pokój. A ja nareszcie byłem zadowolony, jeszcze raz powtórzyłem w myślach: „Na pewno nie zmarnuję tej szansy. Przecież Cię kocham”.